Zestawienie metod stosowanych w pracy z dziećmi w Przedszkolu nr 96

 
      Metoda Dobrego Startu M. Bogdanowicz

Założeniem Metody Dobrego Startu jest jednoczesne rozwijanie funkcji językowych, spostrzeżeniowych (wzrokowych, słuchowych, dotykowych), kinestetycznych (czucie ruchu) i motorycznych oraz współdziałania między tymi funkcjami czyli integracji percepcyjno-motorycznej. Są to funkcje, które leżą u podstaw złożonych czynności czytania i pisania. Usprawnienie w tym zakresie, jak również kształtowanie lateralizacji (ćwiczenia zmierzające do ustalenia ręki dominującej) i orientacji w schemacie własnego ciała (w szczególności rozróżnianie prawej i lewej strony ciała) jest wskazane dla dzieci przygotowujących się do nauki czytania i pisania, natomiast jest niezbędne dla dzieci, u których występują deficyty w rozwoju tych funkcji. Ćwiczenia prowadzą do większej harmonii rozwoju psychoruchowego: wyższego poziomu rozwoju i współdziałania funkcji intelektualnych (mowy, myślenia) i instrumentalnych (spostrzeżeniowo-ruchowych).

  1. Pedagogika zabawy

    Ruch animatorów KLANZA opracował różnorodne metody pracy z grupą, m. in.: tańce integracyjne, zabawy z chustą animacyjną, działania plastyczne. Pedagogika zabawy to zestaw tych szczegółowych metod oraz charakterystyczna koncepcja pracy z grupą. Założeniem pedagogiki zabawy jest dobrowolny udział uczestników zabaw w bezpiecznej interakcji, odrzucenie rywalizacji, nacisk na przeżywanie radości wspólnego tworzenia oraz budowanie atmosfery akceptacji i wzajemnej życzliwości. Koncepcja pedagogiki zabawy podpowiada, co zrobić, aby zabawa i współpraca dawały jak największe korzyści zarówno grupie, jak również poszczególnym jej członkom. Główne cele pedagogiki zabawy to harmonijny i wszechstronny rozwój jednostki funkcjonującej w ramach określonej grupy, a także pomoc w odkrywaniu jej najlepszych cech i mocnych stron. Realizacja tych założeń następuje w oparciu o stosowanie szeroko rozumianych metod zabawowych (choć nie tylko), często bardzo przyjemnych w odbiorze, a jednak skłaniających do refleksji i rozwijających ważne kompetencje społeczne.

  2. Metoda projektu badawczego

    W ramach pracy metodą projektu badawczego dzieci inspirowane przez nauczyciela podejmują się dobrowolnie w określonym czasie pracy nad wybranym przez siebie problemem badawczym . Wynikać on może z realizowanego bloku tematycznego, ale może też być spontanicznym wyborem dzieci. Działania związane z realizacją projektu badawczego prowadzone są przez grupy dzieci, zaś udział nauczyciela polega na inspirowaniu do działania, konsultowaniu i wspieraniu dziecięcych poszukiwań oraz dyskretnej pomocy w poszukiwaniu rozwiązań. W ramach pracy dzieci formułują pytania badawcze, tworzą strategie pozyskiwania wiedzy (między innymi od rodziców i innych osób z otoczenia dziecka, które mogą wystąpić w roli „eksperta”), tworzą modele, prowadzą eksperymenty i obserwacje, formułują wnioski ze swoich badań i prezentują zdobytą wiedzę. Metoda projektów pozwala kreować następujące kompetencje kluczowe:

    • współpracy w grupie
    • uzyskiwania, selekcji i przetwarzania informacji
    • prezentacji poglądów, wystąpień
    • planowania i opisywania działań (tworzenie dokumentacji z działań)
    • zorganizowanego sposobu pracy
    • kreatywności w poszukiwaniu rozwiązań problemów
    • samodzielności uczenia się, planowania działań i ich realizacji
    • odpowiedzialności.
  3. Gimnastyka twórcza R. Labana

    Gimnastyka twórcza R. Labana to znakomita okazja dla dzieci do wykazania się inwencją twórczą i pomysłowością. Wykorzystuje ona naturalną potrzebę ruchu dziecka oraz jego kreatywne możliwości. Podczas takich zabaw następuje integracja grupy, dzięki kontaktom między wszystkimi jej członkami. Dzieci uczą się także przestrzegania norm i zasad współżycia w zespole. Kształtują również umiejętność reagowania na znaki umowne, symbole, umiejętność swobodnego i spontanicznego wyrażania muzyki ruchem, co rozwija ogólną sprawność ruchową i poczucie rytmu. Zabawy te dają dzieciom wiele radości, okazji do rozładowania nadmiaru energii, a jednocześnie wyciszenia nagromadzonych emocji.

  4. Metoda C . Orffa

    Metoda ta odzwierciedla przekonanie jej autora o tym , iż kulturę fizyczną dziecka należy rozwijać w korelacji z kulturą rytmiczno - muzyczną i kulturą słowa. Te trzy czynniki - muzyka, mowa, ruch przenikają się wzajemnie i dają dziecku możliwość rozwijania inwencji twórczej i samoekspresji.

  5. Ruch Rozwijający W. Sherborne

    Celem tej metody jest doświadczenie ruchu, kontaktu emocjonalnego, kontaktu fizycznego, kontaktu społecznego i poznanie własnego ciała. Stosując tę metodę dążymy do rozwoju:

    • świadomości schematu ciała, integracji poszczególnych jego części
    • orientacji w czasie i przestrzeni w środowisku zewnętrznym
    • poczucia bezpieczeństwa, zaufania do siebie i partnera, współdziałania, partnerstwa
    • wyzwalania emocji i rozwijania kontroli nad emocjami
    • własnej inwencji, pewności siebie, inicjatywy
    • spontaniczności ruchu i zachowania
    • sprawności ruchowej, wyobraźni i rozumienia wybranych pojęć
    • koncentracji uwagi, umiejętności komunikowania się
    • integracji środowiska społecznego, w którym żyje dziecko i jego najbliżsi
  6. Odimienna metoda nauki czytania Ireny Majchrzak

    Autorka metody jest przekonana, że najbliższym dziecku aktem inicjacji związanej z czytaniem jest kontakt z zapisem graficznym własnego imienia dziecka. Wychodząc od tego pierwszego aktu, w ramach metody, proponujemy dziecku kolejne zabawy, które prowadzą do poznania i wyodrębnienia poszczególnych liter i poznania ich funkcji – kodowania fonetycznej budowy wyrazu. We wczesnej nauce czytania większy nacisk wedle Ireny Majchrzak należy położyć na zabawy skupione wokół graficznej strony pisma, nie zaś na podział słowa na głoski. Celem metody jest tworzenie w umyśle dziecka bezpośrednich połączeń między zapisem graficznym i sensem słowa, a także umożliwienie dziecku samodzielnego odkrywania tajników kodowania informacji poprzez pismo.